Bywa nazywany kotem maltańskim, błękitnym archaniołem, kotem z Archangielska (od nazwy rosyjskiego portu, z którego po raz pierwszy przywieziono go do Wielkiej Brytanii prawdopodobnie na początku XVII wieku), american blue, kotem hiszpańskim niebieskim. Dziś upowszechniła się - prawdopodobnie już na dobre - nazwa kot rosyjski niebieski.
Często w starych legendach rosyjskich była mowa o błękitnym kocie przynoszącym szczęście w domu.

Bardzo prawdopodobne wydają się dane pewnego Anglika, według którego koty te były hodowane w Rosji ze względu na futro. W 1902 roku pisał: "Przewożone przez karawany koty skłaniają nas do mówienia o dużej różnorodności kotów niebieskich...pochodzących z azjatyckiej Rosji...Wiele z pięknych futer pochodzących z Rosji to, w rzeczywistości, skóry owych kotów!" Nasz kot niebieski rosyjski, taki jakiego znamy dzisiaj, nie był przeznaczony na skórki. Można przypuszczać, że zabrali go na pokład marynarze pośredniczący w handlu między Rosją a krajami śródziemnomorskimi, zanim osiedlili się w Archangielsku. Później potomstwo tych kotów trafiło wraz z marynarzami do Anglii, gdzie zainteresowali się nim hodowcy. Stworzyli oni rasę taka, jaką dziś znamy, to znaczy koty o niesamowitych szmaragdowych oczach i oryginalnym futrze, grubym i miękkim, gęstym, miłym w dotyku - pluszowym.

Kot rosyjski to wesoły, demonstracyjnie przywiązany towarzysz. Ma wiele zalet: często spokojny, inteligentny, pogodny, łagodny, uczuciowy, jest odważny, czysty i nie sprawia kłopotów. Bardzo często na pokazach ludzie pytają mnie: "a co zniszczyły..?", zawsze się wtedy uśmiecham, bo trudno uwierzyć, że te niebieskie maskotki jeżdżą ze mną wszędzie w samochodzie, często towarzyszą mi w podróżach, a gdy zostają w domu grzecznie czekają i tęsknie wyglądają przez okna..